Scream of the Butterfly markeerde een vroeg keerpunt in de praktijk, waarbij thema's als kwetsbaarheid, geweld en verzet vanuit een feministisch perspectief werden behandeld.
Het werk benaderde huiselijk geweld op indirecte wijze, waarbij de voorkeur werd gegeven aan geluid, fysieke actie en materiële interactie boven gesproken taal of verhaal.

Versterkte voetstappen, een schreeuwende rode tule, het krakende geluid van eierschalen die tijdens een solo op de vloer onder de rug van de performer waren geplaatst, en de wrijving tussen lichaam en oppervlak fungeerden als choreografische middelen in plaats van symbolische rekwisieten. Deze elementen zorgden voor een belichaamde en akoestische ervaring waarin spanning, kwetsbaarheid en druk waarneembaar werden zonder dat ze bij naam werden genoemd.
Hierdoor verschoof de focus van het stuk van het lichaam als enig expressief subject naar een posthumane constellatie, waarin geluid, materie en kracht actief medeauteur waren van de performatieve ervaring.